„Na Rysy można wejść od strony polskiej, używając raków i sprzętu wspinaczkowego, a od strony słowackiej — w tenisówkach.”

Co należałoby zmienić w polskiej edukacji, aby młodzi ludzie mogli w pełni rozwijać swoje talenty? To pytanie towarzyszy mi po spotkaniu z Ryszardem Szubartowskim.

Cybernetyk. Nauczyciel. Mentor. Człowiek, który od lat nie uczy wyłącznie przedmiotów — uczy przede wszystkim myślenia. Szukania własnych rozwiązań. Odkrywania mocnych stron. Zadawania pytań.

Patrząc na niego, pomyślałem, że jest trochę jak rzeźbiarz. Nie tworzy dzieła od zera — ono już istnieje, ukryte w każdym młodym człowieku. Rolą nauczyciela jest pomóc je wydobyć.

Największą nagrodą nie są dla niego medale ani tytuły. Są nią sukcesy uczniów — wśród nich Filip Wolski, Jakub Pachocki i Szymon Sidor — nazwiska, które dziś kojarzą się z OpenAI i światową czołówką sztucznej inteligencji.

Ilu takich nauczycieli mamy w Polsce? Ilu potrafi dostrzec potencjał, zanim zobaczą go inni? I czy nasz system edukacji pomaga im rozwijać skrzydła, czy raczej zmusza do funkcjonowania według schematów zaprojektowanych ponad sto lat temu?

Szczególnie zapadła mi w pamięć jedna myśl: „Na Rysy można wejść od strony polskiej, używając raków i sprzętu wspinaczkowego, a od strony słowackiej… w tenisówkach”.

Od razu przypomniały mi się słowa Edwarda de Bono: „Kreatywność polega na odejściu od ustalonych wzorców, aby spojrzeć na rzeczy inaczej”.

Może właśnie tego najbardziej potrzebuje dziś polska edukacja. Mniej przekonania, że istnieje tylko jedna właściwa odpowiedź i jedna właściwa droga. Więcej przestrzeni na eksperymentowanie, krytyczne myślenie, współpracę i odkrywanie indywidualnych talentów.

Nie chodzi o to, aby każdy wchodził na szczyt tą samą ścieżką. Chodzi o to, aby każdy miał odwagę znaleźć własną.

To mój świat i świat Eurokreatora: edukacja, która łączy nasze doświadczenia z globalnymi horyzontami.